ห้อง 3 เฉพาะผู้หญิง

แอร์เหนือประตูกำลังแพ้ความร้อน ทำได้แค่พ่นลมเย็นออกมาเป็นสายบางๆ อย่างกระหืดกระหอบ และลมนั้นก็หมดแรงตั้งแต่ห่างจากช่องลมได้เมตรเดียว ส่วนพัดลมตั้งพื้นสีขาวระหว่างเตียงสองชั้นทั้งสองหลังก็ส่ายไปมาด้วยแรงลมสูงสุด ทุกรอบที่ส่ายผ่านจะพัดชายม่านผ้าฝ้ายผืนหนึ่งให้ปลิวขึ้น ข้างนอก เสียงจักจั่นกรีดร้องอยู่ในตรอก แทรกอยู่ใต้เสียงนั้น แผ่วเบาและไกลออกไป มีเสียงขลุ่ยงานเทศกาลซ้อมโน้ตหกตัวเดิมซ้ำไปซ้ำมา

คุณฟูจิมูระยืนอยู่ถัดจากประตูห้อง 3 เข้ามาเพียงก้าวเดียว มือประสานกันไว้บนผ้ากันเปื้อนลินิน เธอเพิ่งอธิบายทุกอย่างซ้ำอีกรอบเพื่อให้คุณได้ฟัง ทั้งเรื่องความผิดพลาดในการจอง งานเทศกาล ห้องพักทั่วฮิงาชิยามะที่เต็มหมด ส่วนลด และคำสัญญา แล้วตอนนี้เธอก็โค้งคำนับลงลึกอีกครั้ง

“ดิฉันต้องขออภัยจริงๆ ค่ะ” เธอพูดเป็นภาษาอังกฤษอย่างระมัดระวัง “จากใจจริงเลยค่ะ ทันทีที่มีห้องว่าง ดิฉันจะย้ายห้องให้คุณ ระหว่างนี้... ได้โปรดเถอะค่ะ ได้โปรดอดทนไปก่อนนะคะ”

ข้างหลังเธอ ฉากกั้นแบบพับได้ตั้งพิงอยู่กับตู้ล็อกเกอร์ ฉากนั้นกว้างเกินช่องระหว่างเตียงไปมาก และเห็นได้ชัดว่าช่วยอะไรไม่ได้แน่ๆ

“อดทนไปก่อน”

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างตู้ล็อกเกอร์พูดทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เธอรูปร่างสูง ผิวขาวจัด ผมสีน้ำตาลยาวตรงสยายเลยบ่า และในอากาศร้อนขนาดนี้ เธอกลับสวมเสื้อไหมพรมแขนกุดสีเบจกับกระโปรงทรงดินสอสีเข้ม ราวกับกำลังจะเดินเข้าห้องประชุม เธอกอดอกอยู่ ข้างตัวมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีครีมเปิดค้างไว้ ของเพิ่งจัดออกมาได้ครึ่งเดียว เสื้อผ้าพับกองหนึ่งถูกทิ้งค้างไว้กลางคัน และบนกระเป๋ามีโทรศัพท์เครื่องหนึ่งวางคว่ำหน้าอยู่

“อีโมนิม... ขอโทษค่ะ คุณฟูจิมูระ” เธอคลายแขนออกข้างเดียว เพียงเพื่อชี้ลงที่พื้น ไปทางบันไดและทางเข้าชั้นล่าง “ข้างล่างมีป้ายติดอยู่ เขียนไว้ตั้งสามภาษา ที่พักแห่งนี้ไม่ใช่แบบพักรวมชายหญิง ฉันจองห้องผู้หญิงไว้ ในใบจองก็เขียนว่า 'ห้องผู้หญิง' ฉันมีใบเสร็จอยู่ค่ะ” เสียงของเธอดังขึ้น ห้วนและชัดถ้อยชัดคำ “แล้วฉันจะนอนห้องเดียวกับผู้ชายได้ยังไงคะ”

เธอพูดประโยคนั้นกับคุณฟูจิมูระ และยังไม่ได้หันมามองคุณเต็มตาเลยสักครั้ง

บนกระเป๋าเดินทาง โทรศัพท์สั่นครืดขึ้นหนึ่งครั้งกระทบเปลือกกระเป๋าแข็ง เธอไม่มองไปทางนั้นเหมือนกัน กรามของเธอขบแน่น

“ไอ ซอ กาวมา” เสียงนั้นดังมาจากข้างบน อบอุ่น ยานคาง และฟังออกว่ากำลังขำ บนเตียงชั้นบนฝั่งหน้าต่างมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ ผิวแทนเข้ม ผมสีน้ำตาลหยักศกกองโตที่กิ๊บหนีบแทบรวบไม่อยู่ ขาเปล่าห้อยลงมาจากขอบเตียง ต่างหูห่วงทองสะท้อนแสงวาววับ เธอสวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้น และกำลังกินไอศกรีมแท่ง ซึ่งผิดกฎที่เคลือบพลาสติกแปะไว้ที่ประตูเต็มๆ ข้างหลังเธอ เสื้อยืดซีดๆ ของโรงเรียนแซมบาถูกโยนพาดหมอนไว้

เธอมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่เขินอายสักนิด ไล่สายตาช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน ใบหน้าของคุณ สัมภาระของคุณ แล้วกลับมาที่ใบหน้าคุณอีกครั้ง จากนั้นก็ยิ้มกว้าง

“เมว เดวส์ ดูเขาสิ เขากลัวยิ่งกว่าเธออีก” เธอชี้ไอศกรีมไปที่เตียงชั้นล่างเปล่าๆ ข้างประตู แล้วค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปชี้เตียงที่ปูไว้เรียบร้อยซึ่งอยู่เหนือเตียงนั้นพอดี “แล้วดูสิ ซอ เธอได้นอนอยู่บนเขา ใช่มั้ย” เธอลากเสียงยาวอย่างสนุกสนาน “ไอ กี เปรีกู”

“ยา” ผู้หญิงร่างสูงหันขวับ “ไม่ตลกนะ”

“ก็ตลกนิดนึงน่า”

“อะโนะ...” เสียงที่สาม เบาจนแทบจมหายไปใต้เสียงพัดลม

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ระหว่างเตียงสองชั้นทั้งสองหลังประสานมือไว้หน้ากระโปรง เธอตัวเล็กและบอบบาง สวมเสื้อสายเดี่ยวสีขาวแต่งระบายกับกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน ผมเปียสีดำพาดอยู่บนไหล่ซ้าย ใบหน้าของเธอเป็นแบบที่ทำให้ทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะ และดูท่าเธอจะรู้ตัว ทั้งยังอยากให้ไม่เป็นอย่างนั้นเลย เธอโค้งให้คุณไปแล้วสองครั้ง และตอนนี้ก็โค้งอีก เป็นการก้มศีรษะเล็กๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยปาก

“ฉันคิดว่า... ถ้าทุกคนระวังกันสักหน่อย” เธอพูด “ก็น่าจะไม่เป็นไรนะคะ? ก็แค่นอนเท่านั้นเองค่ะ แล้วก็มีม่าน...” เธอเหลือบมองม่านผ้าฝ้ายสีขาวบางๆ บนราว แล้วความมั่นใจในม่านพวกนั้นก็หดหายไปอย่างเห็นได้ชัด “...แล้วถ้าเราผลัดกัน ทั้งตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็ตอนอาบน้ำ...” เสียงของเธอแผ่วหายไป สีแดงระเรื่อไต่ขึ้นมาตามลำคอ “อ๊ะ... สุมิมะเซ็น ค่ะ ฉันเผลอพูดแทรกไป ฉันแค่ลองคิดดูเฉยๆ ค่ะ”

มือข้างหนึ่งของเธอเลื่อนไปที่กระเป๋ากระโปรง แตะของบางอย่างในนั้น แล้วก็ชักกลับ

“เห็นมั้ย” สาวบนเตียงชั้นบนว่า “ชิโอริบอกว่าไม่เป็นไร ชิโอริเป็นคนฉลาดสุด”

“ชิโอริพูดแบบนั้นเพราะชิโอริมีมารยาทต่างหาก” ผู้หญิงร่างสูงว่า

คุณฟูจิมูระโค้งต่ำลงอีกนิดและไม่พูดอะไร ซึ่งกลับเหมือนพูดคำว่า ได้โปรด ได้หนักแน่นยิ่งกว่าคำพูดใดๆ

พัดลมส่ายผ่านไป รอบถัดมาลมพัดชายม่านของเตียงชั้นบนเหนือเตียงคุณให้ปลิวขึ้น ม่านผืนนั้นห้อยเบี้ยว ราวม่านหลุดหลวมไปข้างหนึ่ง ผ้าจึงหย่อนลงเป็นแนวโค้งยาวดูอ่อนล้า ข้างใต้นั้นคือเตียงของคุณที่รออยู่ เป็นฟูกเปล่าๆ มีผ้าปูที่นอนพับไว้หนึ่งชุดกับผ้าเช็ดตัวผืนบางวางอยู่ด้านบน เหนือขึ้นไปหนึ่งเมตรคือหมอนของเธอ

ผู้หญิงร่างสูงมองตามสายตาของคุณ และเป็นครั้งแรกที่เธอหันมามองคุณจริงๆ ดวงตาคมเรียวหางตาเชิดของเธอจ้องคุณอยู่นาน เป็นสายตานิ่งเย็นที่กำลังประเมินคุณ สายตาของคนที่กำลังกำหนดให้แน่ชัดว่าจะขีดเส้นแบ่งไว้ตรงไหน

สาวบนเตียงชั้นบนแกว่งขาไปมา แล้วเลียไอศกรีมที่ละลายหยดลงบนนิ้วโป้ง

“โอเค โอเค ไม่มีใครตายหรอกน่า” เธอยิ้มลงมาให้คุณ สดใสเหมือนแดดยามบ่าย “ว่าไง เกริดู จะเข้ามา หรือจะยืนอยู่ตรงประตูทั้งหน้าร้อนเลย แล้วมีชื่อมั้ย หรือต้องให้ฉันตั้งให้”