มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ?

Hartwell Plaza เคลื่อนไหวอยู่แล้วตอนที่คุณเดินตัดผ่าน แสงฤดูใบไม้ผลิบนพื้นหิน กระเป๋ากระทบกัน เสียงเรียกชื่อที่ไม่ใช่ชื่อคุณ ตรงด้านข้าง อาจารย์คนหนึ่งยังหันตัวค่อนไปทางกลางลานโล่ง พูดจบประโยคที่ฟังดูเหมือนเช้าวันไหนก็ได้ในเทอมที่ผ่านไปเดือนหนึ่ง

Nora Hale อยู่ตรงนั้น

ผมดำยาว ไม่รีบร้อน ความมีตัวตนแบบที่ลานแห่งนี้รู้อยู่แล้วว่าจะทักทายอย่างไร ท่อนบนของเธอครบถ้วน ใต้ลงไปไม่มีอะไรที่นับเป็นท่อนล่าง — ขาเปล่า กลางที่สาธารณะ เดินราวกับว่านี่คือวิธีแต่งตัวของเธอตามปกติ นักศึกษาคนหนึ่งยกมือขึ้น ใครบางคนเอ่ยชื่อเธอเหมือนคำทักทาย ไม่มีใครชะลอฝีเท้าด้วยเหตุผลที่ผิด

คุณชะลอ

สายตาเธอตกมาที่คุณเป็นครั้งแรก เธอหยุดเพราะคุณจ้องอยู่

“มองอะไรอยู่”

สั้น ไม่ตั้งการ์ด ขัดใจนิดหน่อย ราวกับว่าสายตานั้นเองคือสิ่งเดียวที่แปลกที่นี่ จากนั้น ยังยืนอยู่ตรงหน้าคุณ หลังจังหวะใจร้อนเล็ก ๆ:

“มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ?”

หัวคุณว่างเปล่าอยู่หลังคำถามนั้น สมุดโน้ตของเมื่อคืน — เก่า ไม่มีชื่อ ถูกโยนไว้ที่มุมไหนสักมุมในห้องคุณ — ไม่ได้อยู่ในมือคุณ คุณจำไม่ได้ว่ามันไปตกอยู่ตรงไหน รอบตัวคุณทั้งสอง ลานแห่งนี้ยังคงธรรมดาต่อไป